Κάθε Μάιο, η Γιορτή της Μητέρας κατακλύζει τις βιτρίνες, τα social media και τα συναισθήματα όλων. Αντίθετα, η Γιορτή του Πατέρα, λίγες εβδομάδες αργότερα, περνά σχεδόν αθόρυβα. Γιατί άραγε;
Η απάντηση δεν είναι μία. Η μητέρα συνδέεται παραδοσιακά με τη φροντίδα, την ανατροφή και τη συναισθηματική θαλπωρή – έννοιες που η κοινωνία προβάλλει και τιμά πιο ανοιχτά. Ο πατέρας, από την άλλη, έχει συχνά παρουσιαστεί ως ο “σιωπηλός πυλώνας”, ο αυστηρός ή ο “εργαζόμενος” που απουσιάζει, ακόμα κι όταν είναι παρών.
Αυτή η κοινωνική κατασκευή δεν αντικατοπτρίζει τη σημερινή πραγματικότητα. Οι ρόλοι έχουν εξελιχθεί, με χιλιάδες πατέρες να συμμετέχουν ενεργά στην καθημερινή ζωή των παιδιών τους, να μαγειρεύουν, να αγκαλιάζουν, να ξενυχτούν.
Ίσως λοιπόν δεν είναι ότι δεν τιμούμε τους πατέρες. Ίσως απλώς, δεν έχουμε ακόμη μάθει πώς να εκφράζουμε αυτή την τιμή με τον ίδιο θόρυβο. Και ίσως, αυτή η “διακριτική” αγάπη, να είναι και η πιο αληθινή.
