Το μωρό μπορεί να μην έχει ακόμη γεννηθεί, αλλά σε πολλές κυπριακές οικογένειες η μεγάλη συζήτηση έχει ήδη αρχίσει:
«Και πώς θα το βγάλετε;»
Το όνομα του παππού; Της γιαγιάς; Από την πλευρά της μητέρας ή του πατέρα; Και κάπως έτσι, μια όμορφη στιγμή μπορεί να μετατραπεί σε μικρό οικογενειακό… casus belli.
Στην Κύπρο η ονοματοδοσία είναι βαθιά δεμένη με την παράδοση. Το όνομα ενός παππού ή μιας γιαγιάς θεωρείται τιμή, συνέχεια της οικογένειας και σύνδεση των γενεών.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν η επιθυμία γίνεται απαίτηση.
«Πρέπει να βάλεις το όνομα του παππού».
«Στο πρώτο βάλατε το δικό σας».
«Η μάμα μου θα στενοχωρηθεί».
Τότε το ζευγάρι δεν επιλέγει απλώς ένα όνομα. Προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο οικογένειες, προσδοκίες και πιθανές παρεξηγήσεις.
Και πολλές φορές η σύγκρουση δεν αφορά καν το ίδιο το όνομα. Πίσω της κρύβεται το ερώτημα: «Ποια οικογένεια υπολογίζετε περισσότερο;»
Η παράδοση είναι όμορφη όταν ενώνει. Όταν όμως δημιουργεί ενοχές, πίεση και καβγάδες, χάνει τον πραγματικό της σκοπό.
Οι παππούδες έχουν κάθε δικαίωμα να συγκινηθούν, να ελπίζουν ή να εκφράσουν την επιθυμία τους. Η τελική απόφαση, όμως, ανήκει στους γονείς.
Γιατί ένα παιδί δεν έρχεται στον κόσμο για να κρατήσει τις ισορροπίες ανάμεσα σε δύο συμπεθεριές.
Και η αγάπη ενός παππού ή μιας γιαγιάς δεν μπορεί να μετριέται από το αν το εγγόνι πήρε το όνομά τους.



















