Μπορεί η Δημόσια Υγεία να περνάει σχεδόν πάντα μέσα από “Συμπληγάδες” κυρίως την ώρα που ο κάθε ασθενής αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα, είτε ο ίδιος είτε ένα συγγενικό του πρόσωπο, αφού σχεδόν όλοι έχουν απαίτηση τα πάντα να λειτουργήσουν στην εντέλεια. Και έτσι πρέπει να είναι!
Τι εστί όμως εντέλεια; Εντέλεια πάνω από πρωτόκολλα; Εντέλεια που να βολεύει μόνο εμάς και ότι θέλει ας γινουν οι υπόλοιποι; Η τη δική του εντέλεια όπως ο καθένας από εμάς την αντιλαμβάνεται για να ακριβολογούμε.
Φορέσαμε όμως ποτέ τα παπούτσια ενώ επαγγελματία Υγείας που βρίσκεται στην απέναντι πλευρά; Την ώρα της κρίσης όμως όχι σε συνθήκες “Ειρήνης”. Ενός γιατρού, ενός νοσηλευτή ή ακόμη και κάποιου από το παραϊατρικό προσωπικό; Σίγουρα όχι. Κατηγορηματικά…
Το Σαββατοκυρίακο που μας πέρασε, όπως σχεδόν και κάθε ΣΚ αλλά και τις πλείστες των καθημερινών στις Ά Βοήθειες γίνεται πόλεμος. Σοβαρά περιστατικά, αναμονή, πίεση και κόσμος να αναμένει υπομονετικά, πέραν και πάνω από τις δυνάμεις του, να έρθει η σειρά του.
Τι γίνεται όμως μέσα στις Ά Βοήθειες; Την ώρα που έφτασε ένα έμφραγμα, ένα σοβαρό τροχαίο, ένα μωρό που κατάπιε ψαροκόκκαλο, ένας κύριος που έσχισε το κεφάλι του την ώρα που εργαζόταν, ένα ασθενοφόρο με ένα λιποθυμικό επεισόδιο; Γίνεται χαμός, αυτό γίνεται και δικαιολογημένα ο νοσηλευτής αναφωνεί, “όλοι έχουν δικαιώματα, εμείς δεν έχουμε;”, δικαιολογημένα ο γιατρός λέει δώστε μου μισό λεπτό να πάω τουαλέτα, δεν μπορώ άλλο, δικαιολογημένα λέει η security σας παρακαλώ περάστε έξω από τα εξεταστήρια να μείνουν μόνο οι ασθενείς.
