Υπάρχουν και αυτές οι μέρες.
Που δεν συνέβη απαραίτητα κάτι κακό. Δεν έχεις κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα. Δεν είσαι θυμωμένος με κανέναν. Απλώς… δεν θέλεις.
Δεν θέλεις να δουλέψεις. Δεν θέλεις να μιλήσεις. Δεν θέλεις να απαντήσεις σε τηλέφωνα, να λύσεις προβλήματα, να προγραμματίσεις το αύριο ή να είσαι παραγωγικός.
Θέλεις απλώς ησυχία.
Ένα δωμάτιο με λίγο φως. Ένα κρεβάτι. Μια ζεστή κουβέρτα. Το κινητό στο αθόρυβο και, για μερικές ώρες, κανένας να μη χρειάζεται τίποτα από εσένα.
Και ξέρετε κάτι;
Είναι εντάξει.
Έχουμε μάθει να αισθανόμαστε σχεδόν ένοχοι όταν δεν είμαστε παραγωγικοί. Σαν κάθε ώρα της ημέρας να πρέπει να έχει αποτέλεσμα. Δουλειά, υποχρεώσεις, στόχους, συναντήσεις, τηλέφωνα, μηνύματα.
Ακόμη και την ξεκούρασή μας προσπαθούμε να την προγραμματίσουμε.
Όμως δεν λειτουργεί έτσι ο άνθρωπος.
Υπάρχουν πρωινά που ξυπνάς γεμάτος ενέργεια και θέλεις να κατακτήσεις τον κόσμο. Και υπάρχουν άλλα που το μόνο που θέλεις είναι να σε αφήσει ο κόσμος ήσυχο.
Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάτι πάει στραβά.
Μπορεί απλώς να κουράστηκες.
Από τον θόρυβο. Από τις απαιτήσεις. Από το να πρέπει συνεχώς να σκέφτεσαι το επόμενο πράγμα που πρέπει να γίνει.
Και ίσως εκείνες τις στιγμές το σώμα και το μυαλό να μη ζητούν λύσεις. Να ζητούν απλώς μια μικρή παύση.
Χωρίς τύψεις.
Γιατί, στο κάτω κάτω, άνθρωποι είμαστε. Δεν είμαστε μηχανές.
Και ίσως μια μέρα που δεν κάναμε σχεδόν τίποτα να μην ήταν τελικά μια χαμένη μέρα.
Ίσως ήταν ακριβώς η μέρα που χρειαζόμασταν.
της Σταυρούλας Μιλτιάδου
